SOMA sorma -1.

-madenci baba,babalar gününde bir mektup yollasaydı-

Sevgili yavrularım,

önceki yıl çalışırken

geçirdiğim babalar günü

eve geldiğim vakit

uyurken öpmüştüm

isli dudaklarımla yüzlerinizi...

Bu yıl turba olmuş bedenimle,

kaderimi de yazan killi grafitlerle

yazıyorum size mektubumu...

VAHİDE UĞUR

((SOMA sorma -2.))

Baretimdeki ışık

sınırsız aydınlatmışken odanızı,

size karanlık derinlerden

aydınlık yarınlar getirdim ilk defa...

'Babalar Günü'ydü uyuyordunuz.

Yine öptüm yanaklarınızdan.

Ağladım,ağladım

duymadınız sesimi...

   VAHİDE UĞUR

((SOMA sorma -3.))

Aydınlığı 'yangın' olur kömürlerin.

Ve sever sessizliği elem...

Sustum ben de...

Size söyleyecek müjdeli sözlerim

de vardı oysa .

Siyahtan başka her rengin

olduğu bir gökkuşağının altından

geçip geldim...

Yaşamdan daha vefalıymış ölüm.

Bildiğiniz gibi değil...

   VAHİDE UĞUR

((SOMA sorma -4.))

Omuzlarıma ağır gelen yaşamı

indirmiştim yere.

Kabuslardan sonra

görülen rüya gibi kuşandım ölümü...

Yaşam benim en derin

karanlığımdı esas...

“Ölüm” yaşama ve yeryüzüne daha

yakınlara layık görmüş

bedenimi...

Üzülmeyiniz n'olur.

Yaşamım ödeyememişti ya

ekmek,kalem,süt borcumu.

Ölümüm sildi bir kalemde hepsini.

Hem 'yaşam' tek çektirmişti bana

çilemi;

“ölüm” paylaştırdı derdimi...

   VAHİDE UĞUR

((SOMA sorma -5.))

Ölümüm ''milat'' sayılsaydı şayet

bundan etkilenir miydi bilmem

kömür ocaklarım...

Yaşarken ölüyor muşum

meğer; ölürken yaşattım sizi

çocuklarım...

Bilsem eğer bilsem,

her gün böyle ölürdüm yaşatmak için

sizi...

Çünkü uyurken ilk kez

gülümser gördüm yüzlerinizi...

Elveda yavrularım...

Elveda isli

başımı koyduğum yastığım...

Elveda kuru soğanları

sepet sepet dizdiğim son düşüm...

    VAHİDE UĞUR

(( SOMA sorma - 6.))

Elveda gül dilli kızım,

mert oğlum,

anaç karım,